Atlas mięśni

Menu podrozdziałów:

 

Anatomia mięśni człowieka - front

Anatomia mięśni człowieka - tyl
» Wstęp

Mięśnie to biologiczne silniki wykonujące pracę mechaniczną. Przemiany chemiczne zachodzące w mięśniach wyrażają się skurczem, tj. czynnym skróceniem długości mięśnia.
Siła ta jest tym większa, im więcej znajduje się w nim czynnych włókienek mięśniowych, innymi słowy - im mięsień ten jest grubszy, im większa jest powierzchnia przekroju prostopadłego do przebiegu włókien, tzw. przekroju fizjologicznego.

U człowieka występują trzy rodzaje włókien mięśniowych:

1. Mięśnie gładkie - wchodzą w skład ścian naczyń i narządów wewnętrznych. Ich skurcz jest powolny, długotrwały i niezależny od naszej woli.

2. Mięśnie poprzecznie prążkowane - są podstawowymi "silnikami" wchodzącymi w skład narządu ruchu. Ich skurcz jest szybki i zależny od naszej woli.

3. Mięsień sercowy - zbudowany jest z sieci włókien mięśniowych poprzecznie prążkowanych o specyficznej budowie. Jego czynność jest automatyczna i nie podlega naszej woli.

» Budowa mięśni

    Mięsień poprzecznie prążkowany składa się z włókien mięśniowych, komórek zwanych miocytami. Wewnątrz komórki znajdują się równolegle ułożone włókienka kurczliwe, tzw. miofibryle.
Na końcach komórki miofibryle przechodzą w ścięgno. Włókna mięśniowe układają się w pęczki otoczone cienką błoną łącznotkankową, zwaną omięsną wewnętrzną. Grubsza błona otaczająca wiele pęczków nazywa się omięsną zewnętrzną. Cały mięsień otacza łącznotkankowa powięź. Tworzy ona elastyczną powłokę i oddziela mięsień od mięśni sąsiednich.

Część czynną mięśnia nazywamy brzuścem (venter). Brzusiec kończy się ścięgnem (tendo). Ścięgno jest zbudowane z pasm tkanki łącznej włóknistej zbitej. Mięśnie płaskie - szerokie, mają zakończenia w postaci mocnych blaszek, zwanych rozcięgnami.

Mięśnie mają różnorodne kształty. Najprostszą postać stanowi mięsień wrzecionowaty, mający obły, wydłużony brzusiec, przechodzący na zwężających się końcach w ścięgna. Mięsień może zawierać wiele brzuśców kończących się wspólnym ścięgnem. W takich przypadkach brzuśce otrzymują nazwę głów. Istnieje więc mięsień dwugłowy, trójgłowy i czworogłowy. Dwa brzuśce przedzielone ścięgnem pośrednim tworzą mięsień dwubrzuścowy.

Mięśnie wrzecionowate zalicza się do mięśni długich. Mięśnie szerokie mają płaski brzusiec zakończony rozcięgnem. Niektóre z mięśni posiadają brzusiec podzielony na odcinki pasemkami tkanki łącznej włókniste, zwanymi smugami ścięgnistymi.

W zależności od układu mięśni i ścięgien odróżnia się rozmaite formy tych połączeń. W mięśniu wrzecionowatym ścięgna leżą w przedłużeniu brzuśca, w innych mięśniach włókna dochodzą do ścięgna pod kątem z obu jego stron lub z jednej strony.

Mięśnie mieszane nie dają się zaliczyć do żadnej z wyżej wymienionych grup (np. mięsień okrężny ust).
Podczas skurczu mięsień zbliża do siebie oba przyczepy. Najczęściej są to przyczepy na kościach, w innych przypadkach mogą to być przyczepy na powięziach, torebkach stawowych lub wewnętrznej powierzchni skury (mięśnie mimiczne).

Jak już wspomniano, mięśnie mają na ogół dwa przyczepy. Odróżnić należy przyczep początkowy i końcowy. Przyczep początkowy znajduje się bliżej płaszczyzny pośrodkowej tułowia, a końcowy na kończynach bliżej tułowia. Przyczep początkowy jest zwykle punktem stałym mięśnia, podczas gdy przyczep końcowy jest jego punktem ruchomym. W niektórych ruchach oba przyczepy mogą być ruchome albo przyczep końcowy może stać się punktem stałym.

» Podstawy miomechaniki

    Rola mięśni sprowadza się do wykonywania pracy poprzez zbliżanie przyczepów. Największą wydajność osiąga mięsień, który od swego pełnego rozluźnienia przechodzi do pełnego skurczu.
Mięsień powodujący ruch w jednym stawie nazywany jest jedno stawowym. Mięśnie dłuższe mogą przerzucać się nad wieloma stawami.

Położenie mięśnia lub jego ścięgna w stosunku do osi obrotu stawi warunkuje charakter czynności. Mięśnie leżące ku przodowi od tej osi nazywają się zginaczami, przeciwległe - prostownikami. Po stronie przyśrodkowej leżą przywodziciele, a po bocznej odwodziciele. Mięśnie obracające mają przebieg skośny, spiralny lub poprzeczny. Skośny przebieg mięśni powoduje, iż mogą być one jednocześnie np. mięśniami zginającymi i obracającymi.

Zwykle nawet prosty ruch (zginanie palca) wykonuje nie jeden, ale kilka mięśni. Noszą one nazwę mięśni współdziałających (synergistycznych). Mięśnie wykonujące ruch przeciwstawny noszą nazwę antagonistów.

    Wbrew pozorom obie grupy mięśniowe działają jednocześnie. Na przykład zginanie palca powodują synergistyczne działające zginacze, ale jednocześnie słabiej pobudzane mięśnie antagonistyczne działają jak włączany w miarę potrzebny hamulec. Mięśnie antagonistyczne kontrolują czynność synergistów. Przy zrównoważeniu działania synergistów i antagonistów, czyli podczas obustronnego hamowania, ruchu nie ma, a staw zostaje czynnie ustalony. Wzajemną zależność przeciwstawnych grup mięśniowych precyzyjnie kontroluje układ nerwowy.

Ruch dokładny, precyzyjny, wymaga ustalenia stawów, które aktualnie nie biorą udziału w ruchu. Czynności te wykonują mięśnie stabilizujące.

Tak więc ruch miogenny wyraża się czynnością mięśni synergistycznych pod kontrolą antagonistów i przy współdziałaniu stabilizatorów. Wspomniane grupy mięśniowe są odpowiedzialne za koordynację ruchów, to jest dokładne i celowe ich wykonywanie. Koordynacja dotyczy siły skurczów poszczególnych grup mięśniowych, ich rozległości i następstwa w czasie. Koordynację ruchów zapewnia ośrodkowy układ nerwowy. Koordynacja niektórych ruchów jest przekazywana dziedzicznie (ssanie, oddychanie).
Mięśnie działają na kości połączone stawami. Z mechanicznego punktu widzenia kości są dla mięśni dźwigniami. W każdej dźwigni istnieją: punkt podparcia - miejsce, w którym obraca się ramię dźwigni; miejsce przyłożenia siły mięśniowej; miejsce przyłożenia oporu, który musi być przezwyciężony siłą mięśni.

Punktem podparcia dźwigni kostnej jest staw, a ściślej oś obrotu, dookoła które odbywa się ruch w stawie.

Miejscem przyłożenia siły mięśniowej jest końcowy przyczep ścięgna., Przyczepy umiejscowione blisko stawu umożliwiają szybki ruch przy stosunkowo niewielkiej amplitudzie skutczu mięśnia. W tych przypadkach miejsce przyłożenia oporu znajduje się dalej od miejsca przyłożenia siły, a dźwignię tego typu nazywamy szybkościową. W przeciwieństwie do dźwigni szybkościowej, dźwignia siłowa ma punkt przyłożenia siły daleko od stawu. W tych przypadkach nawet słaby mięsień, ale działający na długiej dźwigni, potrafi pokonać duży opór.

Opory występujące podczas ruchu to opory wewnętrzne, jak tarcie i opory zewnętrzne pokonywane przez mięśnie podczas wykonywania pracy.
 
W ustroju istnieją dwa rodzaje dźwigni. W dźwigni jednoramiennej miejsce przyłożenia siły i oporu znajduje się po jednej stronie w stosunku do punktu podparcia. Dźwignia dwuramienna ma punkt podparcia pomiędzy punktami przyłożenia siły i oporu.
 
Nie cała siła mięśnia jest wykorzystywana do pokonania oporów. Siła ta ma postać wektora zgodnego z przebiegiem końcowego odcinka ścięgna. Rozkłada się on na dwie składowe: składową obrotową i składową stawową. Pierwsza z nich jest siłą użyteczną, składowa stawowa powoduje dociskanie powierzchni stawowych.
 
Zauważmy, że stosunek obu składowych zależy od wielkości kąta ścięgnowo-kostnego. Im większy kąt, tym składowa obrotowa siły mięśnia jest większa. Zwiększenie odległości między ścięgnem a osią obrotu wpływa korzystnie na rozkład sił. Odległość tę zwiększają wyrośla kostne, do których przyczepiają się ścięgna. Wpływ na powiększenie składowej obrotowej ma również prawidłowe wyjściowe ustawienie kończyny przed podjęciem pracy. Na przykład unosząc ciężki przedmiot najpierw zginamy staw łokciowy.

» Szczegółowy opis mięśni

Mięśnie klatki piersiowej - dzielą się na dwie grupy. Grupę powierzchniową tworzą mięśnie, których zakończenia znajdują się na kościach obręczy kończyny górnej i kości ramiennej. Grupę głęboką tworzą właściwe mięśnie klatki piersiowej, które powodują ruchy żeber. Wraz z przeponą grupa ta tworzy zespół mięśni oddechowych.

  • Mięsień piersiowy większy - największy z mięśni klatki piersiowej. Przyczepia się on do przymostkowej części obojczyka, przedniej powierzchni mostka i chrząstek żebrowych od pierwszego do szóstego żebra. Mięsień przywodzi i obraca ramię do wewnątrz. Uniesione ramię silnie obniża, jak przy rąbaniu drzewa. po unieruchomieniu przyczepu ramiennego działa jako pomocniczy mięsień wdechowy.
  • Mięsień piersiowy mniejszy- leży pod mięśniem piersiowym większym, jego włókna przebiegają pionowo. Obniża łopatkę, a przy ustalonej łopatce unosi żebra.
  • Mięsień zębaty przedni - przykrywa boczną powierzchnię klatki piersiowej. Poszczególne przyczepy mają kształt zębów znajdują się na żebrach. Przy ustalonej łopatce jest pomocniczym mięśniem wdechowym.

    Mięśnie brzucha - tworzą przednią i boczne ściany jamy brzusznej. W skład ściany przedniej wchodzą mięśnie proste, ściany boczne zbudowane są z krzyżujących się włókien mięśni skośnych brzucha zewnętrznych, skośnych brzucha wewnętrznych oraz mięśni poprzecznych brzucha i czworobocznych lędźwi.
  • Mięsień prosty brzucha - biegnie od zewnętrznej powierzchni chrząstek V-VII żebra do spojenia łonowego. Są silnymi zginaczami tułowia.
  • Mięsień skośny zewnętrzny brzucha - płaski mięsień biegnący od zewnętrznych powierzchni V-XII żeber ku dołowi i przyśrodkowo. Działając jednostronnie obraca tułów w kierunku przeciwnym, zgina i pochyla go ku bokowi. Obustronny skurcz mięśni wzmaga tłocznię brzuszną.
  • Mięsień skośny wewnętrzny brzucha - leży pod mięśniem skośnym zewnętrznym brzucha, ma dolnorozbieżny kierunek włókien. Mięsień zgina, pochyla i obraca tułów ku swojej stronie.
  • Mięsień poprzeczny brzucha - leżący najgłębiej, przyczepia się do powięzi piersiowo-grzbietowej i biegnie do kresy białej. Jego skurcz zwiększa tłocznię brzuszną.
  • Mięsień czworoboczny lędźwi - leży obok kręgosłupa.

    Mięśnie grzbietu - dzielą się na warstwy powierzchniową, pośrednią i głęboką. Powierzchniowa grupa mięśni grzbietu wpływa na ruchy obręczy kończyny górnej i ramienia. Mięśnie te unoszą obręcz, obniżają ją i współdziałają w obracaniu łopatki. Grupa głębokich mięśni grzbietu pełni ważną rolę mięśni anty-grawitacyjnych, gdyż ich napięcie zapobiega zginaniu tułowia.
  • Mięsień czworoboczny - ma kształt dużego trójkąta, jego długi bok leży w linii wyrostków kolczystych. Część górna mięśni unosi łopatkę i obraca ją wydrążeniem stawowym ku górze. Po ustaleniu przyczepu łopatkowego mięsień pochyla w bok głowę i obraca ją w stronę przeciwną. Część środkowa mięśnia zbliża łopatkę do kręgosłupa, a część dolna obniża łopatkę.
  • Mięsień najszerszy grzbietu - największy z powierzchownych mięśni grzbietu, rozpoczyna się na wyrostkach kolczystych sześciu dolnych kręgów piersiowych, wyrostkach kolczystych kręgów lędźwiowych, kości krzyżowej i grzebieniu biodrowym. Mięsień przywodzi do tyłu i obraca ramię do wewnątrz. Po ustaleniu przyczepu ramiennego podciąga tułów ku górze.
  • Mięsień równoległoboczny i mięsień dźwigacz łopatki - przebiegają między wyrostkami kolczystymi dwóch ostatnich kręgów szyjnych i czterech pierwszych piersiowych do brzegu przyśrodkowego łopatki. Dzięki skośnemu przebiegowi włókien mięsień dżwigacz łopatki unosi łopatkę ku górzę. Mięsień równoległoboczny zbliża łopatkę do kręgosłupa.
  • Mięsień biodrowo-żebrowy - działając obustronnie, prostuje kręgosłup i obniża żebra. Podczas skurczu jednostronnego pochyla kręgosłup ku tyłowi i ku bokowi.
  • Mięsień najdłuższy - jest bardzo silnym prostownikiem kręgosłupa. W działaniu jednostronnym prostuje i pochyla oraz obraca kręgosłup w swoją stronę.
  • Mięsień płatowaty - działając obustronnie, mięsień prostuje głowę. W skurczu jednostronnym pochyla i obraca głowę w swoją stronę.
  • Mięsień półkolcowy - zgina kręgosłup w swoją stronę i obraca w stronę przeciwną. Działając obustronnie prostuje kręgosłup.
  • Mięśnie podpotyliczne - prostują i obracają głową.
  • Powięź piersiowo-lędźwiowa - umożliwia prawidłową czynność mięśnia prostownika grzbietu, zapobiegając przemieszczaniu się jego podczas ruchów bocznych.

    Mięśnie kończyny górnej - Dzielą się na: mięśnie obręczy kończyny górnej; mięśnie ramienia; mięśnie przedramienia; mięśnie ręki.
  • Mięśnie ręki - leżą na jej powierzchni dłoniowej, powierzchnia grzbietowa zawiera tylko ścięgna mięśni przedramienia. Mięśnie ręki dzielą się na trzy grupy: grupa boczna, która tworzy tzw. kłąd kciuka (wyniosłość zawierającą mięśnie poruszające kciukiem i kością śródręcza); grupa przyśrodkowa należy do palca małego i tworzy wyniosłość zwaną kłąbkiem; grupa środkowa zawiera mięśnie właściwe dłoni.

    Mięśnie kończyny dolnej
  • Mięśnie przedramienia - w większości mają kształt wrzecionowaty. Wykonują ruchy odwracania i nawracania przedramienia, na obwodzie przechodzą w długie ścięgna poruszające ręką i palcami. Mięśnie przedramienia dzieli się na grupy: przednią; tylną; boczną.
  • Mięśnie ramienia - dzielą się na dwie grupy. Grupa przednia zawiera zginacze przedramienia. Należą do nich: leżący powierzchownie mięsień dwugłowy ramienia i znajdujący się pod nim mięsień ramienny. Trzeci należący do tej grupy mięsień kurczowo ramienmny nie wpływa na ruchy w stawie łokciowym, natomiast przywodzi i zgina ramię w stawie ramiennym. Najmocniejszy z nich, mięsień dwugłowy ramienia głową długą rozpoczyna się na guzku nadpanewkowym łopatki, a głowa krótką na wyrostku kruczym. Grupę tylną mięśni ramienia tworzą głowy silnie rozwiniętego mięśnia trójgłowego ramienia. Głowa długa tego mięśnia rozpoczyna się na guzku podpanewkowym łopatki, głowa boczna ma przyczep na tylnej powierzchni kości ramiennej w górnej części trzonu, głowa przyśrodkowa przymocowuje się na dolnej części powierzchni tylnej trzonu kości ramiennej.
  • Mięśnie obręczy kończyny górnej - mają przyczep początkowy na łopatce i obojczyku, a końcowy na kości ramiennej. Mięśnie te współuczestniczą w odwodzeniu i ruchac obrotowych w stawie ramiennym. Zwierają one staw dociskając do siebie powierzchnie stawowe i zapoczątkowują odwodzenie ramienia.
  • Mięsień pośladkowy wielki - prostuje udo w stawie biodrowym, obraca je na zewnątrz i odwodzi.
  • Mięsień pośladkowy średni i mały - łączą zewnętrzną powierzchnię talerza biodrowego z krętarzem większym. Odwodzą udo w stawie biodrowym. Podczas prostowania na jednej nodze zapobiegają opadaniu miednicy po stronie nie obciążonej, przez co współdziałają w utrzymaniu równowagi ciała.
  • Mięśnie głębokie miednicy - wszystkie mięśnie tej grupy obracają udo na zewnątrz.
  • Mięśnie uda - można je podzielić na trzy grupy: przednią, tylną i przyśrodkową. Z mechanicznego punktu widzenia są to mięśnie działające na staw biodrowy, staw kolanowy albo też na oba stawy równocześnie.
  • Mięsień krawiecki - leży powierzchownie, biegnie skośnie od kolca biodrowego przedniego górnego ku dołowi i przyśrodkowo. Zgina udo, zgina kolano i obraca udo na zewnątrz. Jest to ruch zakładania nogi na nogę z oparciem goleni na udzie strony przeciwnej.
  • Mięsień czworogłowy uda - największy mięsień kończyny dolnej. W jego skład wchodza mięsień prosty uda oraz mięśnie obszerne - boczny, pośredni i przyśrodkowy. Wymienione cztery mięśnie (stąd nazwa czworogłowy) kończą się wspólnym ścięgnem na rzepce i dalej - poprzez wiązadło właściwe rzepki - na guzowatości kości piszczelonej. Mięsień prosty uda zgina staw biodrowy. Mięsień czworogłowy jako całość prostuje staw kolanowy.
  • Mięsień naprężacz powięzi szerokiej - zgina, odwodzi i obraca na zewnątrz udo, zgina kolano wyprostowane i prostuje zgięte.
  • Mięsień dwugłowy uda - wraz z przyczepami mięśnia krawieckiego i smukłego tworzą układ ścięgien zwany "gęsią stopą".
  • Mięsień trójgłowy łydki - składa się z mięśnia brzuchatego łydki i mięśnia płaszczkowatego. Mięsień brzuchaty łydki rozpoczyna się dwiema głowami - boczną i przyśrodkową - powyżej odpowiednich kłykci kości udowej. Mięsień płaszczkowaty przyczepia się do bliższych końców piszczeli i strzałki. Mięsień trójgłowy łydki jest bardzo silnym zginaczem podeszwowym stopy. Mięsień brzuchaty zgina ponadto kolano.
  • Mięsień zginacza palców długi - zgina palce oraz zgina podeszwowo i odwraca stopę.
» Fizjologia mięśni - dane ogólne


Mięsień zbudowany jest z cienkich, długich komórek, zwanych włóknami mięśniowymi. Włókno mięśniowe ma długośc od 1mm do kilkunastu centymetrów. Włókno otacza błona komórkowa. W dużym powiększeniu mikrospokowym widoczne jest poprzeczne prążkowanie włókna składające się z naprzemiennie ułożonych jasnych i ciemnych prążków.

Wokół cytoplazmy włókna mięsniowego, tzw. sarkoplazmy, znajdują się ułożone w osi długiej komórki włókienka mięśniowe, w których w mikroskopie elektronowym widoczne sa jasne i ciemne prążki.

Szczegółowe i żmudne badania wykazały, iż włókienko mięśniowe składa się z dwóch rodzajów białek - aktyny i miozyny. Białka mają postać długich nici ułożonych naprzemiennie - nić miozyny sąsiaduje z nicią aktyny i odwrotnie.

» Przemiana materii i energii w mięśniach

Złożone produkty pokarmowe wprowadzone do ustroju ulegają przemianom na mniejsze cząsteczki na drodze hydrolizy i fosfolizy.
Hydroliza polega na podzieleniu dużych cząsteczek na mniejsze z przyłączeniem do każdej z nich wodoru lub grupy OH. Ten rodzaj zmian zachodzi w przewodzie pokarmowym. W komórkach rozpad jest częściej związany z procesem fosfolizy. Cząsteczki dzielą się tu an mniejsze przyłączając kwas fosforowy.

"Paliwem" mięśni szkieletowycj, wykorzystywanych jako czynnik energetyczny jest glikogen. Mięśnie szkieletowe zawierają około 400 g glikogenu. Glikogen zużywa się podczas pracy mięśni i odtwarza z glukozy znajdującej się we krwi.

Glikogen mięsniowy ulega fosfolizie do fosforanu glukozy, a następnie do dwóch cząsteczek kwasu pirogronowego z jednoczesnym wydzielaniem wysokoenergetycznych cząsteczek kwasu adenozynotrójfosforowego.

W warunkach beztlenowych kwas pirogronowy nie rozpada się. Dzieje się tak ponieważ koenzym niezbędny do dalszych przemian zostaje uniecznynniony w zredukowanej formie po przyłączeniu dwóch atomów wodoru. W tym układzie kwas pirogronowy przechodzi w kwas mlekowy, odłączając jednocześnie od koenzymu wodór.
Nadmierne gromadzenie kwasu mlekowego w mięśniach prowadzi do ich zakwaszenia, wyrażającego się bólem i zmęczeniem mięśni. W warunkach prawidłowych, we krwi znajduje się 10 mg% kwasu mlekowego. Po ciężkiej pracy fizycznej jego poziom może wzrosnąć do 200 mg%. Zwiększony w czasie wypoczynku lub w skutek nasilonego oddychania (hiperwentylacji) dopływ tlenu powodu,e że około 20% kwasu mlekowego utlenia się do dwutlenku węgla i wody. Otrzymana z tej reakcji energia służy do przekształcenia pozostałej części kwasu mlekowego spowrotem w glukozę.
Przy dostatecznej podaży tlenu dochodzi do przemiany tlenowej. W jego przebiegu kwas pirogronowy przekształca się w dwutlenek węgla i wodę, z jednoczesnym uwolnieniem dużej ilości energii zawartej w ATP i fosforanie kreatyny.

Energia dostarczana w wyniku beztlenowej i tlenowej przemiany węglowodanów w mięśniach w 75% zamienia się w ciepło, a tylko w 25% może być przekształcona w energię mechaniczną, zatem wydajność "silnika mięsniowego" jest stosunkowo mała.

» Skurcz mięśnia


    Skurcz jest wyrazem stanu czynnościowego mięśnia. Mięsień kurcząc się zbliża z pewną siłą swe przyczepy i jeżeli jeden lub oba przyczepy mięśnia są ruchome, dochodzi do wzajemnego ich przemieszczenia. Taki skurcz mięśnia nosi nazwę skurczu izotonicznego. Oznacza to, że napięcie mięśnia podczas skurczu izotonicznego nie zmienia się, natomiast zmienia się jego długość początkowa.
Pobudzony mięsień, którego oba przyczepy są unieruchomione, zwiększa swoje napięcie, a jego długość nie ulega zmianie. Ten typ czynności mięśnia nazywamy skurczem izometrycznym.
W ruchach dowolnych istnieje współdziałanie obu rodzajów czynności mięśni. Podniesienie dużego ciężaru zapoczątkowuje skurcz izometryczny i dopiero po przezwyciężeniu oporu dochodzi do skurczu izotonicznego.

Niekiedy możemy się również spotkać z innymi stanami czynnościowymi mięśni, należą do nich: napięcie mięśniowe, skurcz tężcowy (toniczny), skurcz kloniczny i inne.
Napięciem mięśniowym nazywa się pewien stan pogotowia mięśnia do skurczu. Odróżnia się napięcie mięśni prawidłowe, wzmożone lub obniżone. Wzmożone napięcie mięśni występuje w niektórych chorobach ośrodkowego układu nerwowego, obniżone napięcie mięśni spotyka się u ludzi w wieku podeszłym prowadzących leżący lub siedzący tryb życia.

Skurcz tężcowy, zwany niekiedy skurczem tonicznym, charakteryzuje się silnym i długotrwarłym napięciem mięśnia, w swoim działaniu przypomina skurcz izometryczny.
Skurcz kloniczny polega na serii szybkich skurczów mięśnia lub poszczególnych jego części. Przykładem skurczów klonicznych są np. dreszcze.

» Zmęczenie mięśnia


    Po wielokrotnym powtarzanym pobudzeniu preparat nerwowo-mięśniowy ulega zmęczeniu. Okres utajonego pobudzenia staje się dłuższy, skurcz słabszy, rozkurcz trwa długo, przy czym mięsień trudno odzyskuje swoją długość początkową.

W zmęczonym mięśniu zwiększa się zawartość wody, mięsie jest obrzmiały i skrócony. W mięśniu takim podwyższony jest poziom kwasu mlekowego i dwutlenku węgla, a obniżony poziom glikogenu.
Systematyczny trening przyczynia się do lepszego przystosowania mięśni do ciężkiej pracy fizycznej.

Najbardziej typowym przejawem treningu jest zwiększenie się masy mięśnia. Znacznie bardziej niż objętość, zwiększa się wytrzymałość ćwiczonych mięśni. Przerwa w treningu powoduje obniżenie masy mięśniowej i wydolności mięśni, ubytek ten jest jednak stosunkowo powolny. Obserwowano, iż po roku od zaprzestania ćwiczeń można jeszcze stwierdzić wydolność mięśni większą niż wyjściową.

2013 - 2015  ilovebodybuilding.pl - kulturystyka   globbers joomla templates
Stat4u